Ta wzruszająca autobiografia to nie kronika dat ani faktów, lecz opowieść utkana ze słów i emocji, z fragmentów poezji, które ks. Jan Twardowski pozostawił w spuściźnie. To świat widziany jego wyjątkowymi oczami, pełen prostoty, czułości, codziennych cudów i subtelnych gestów, w którym każdy szczegół ma znaczenie. To historia życia przeżytego w zgodzie z wartościami: dobrocią, przebaczeniem, miłością do ludzi i wrażliwością na ich los. Autobiografia ta pokazuje Twardowskiego w całej jego złożoności: kapłana, poetę, człowieka wrażliwego na ludzkie cierpienie i piękno. Jednostkę, która codziennością czyniła modlitwę i wiersz. Jest to lektura niezwykle poruszająca i uniwersalna. Będzie odpowiednia dla każdego, kto chce odkryć, że poezja może być mostem między sercami, że zwykłe gesty dobroci mają moc, a codzienność może kryć nieskończoność. To zaproszenie do świata, w którym radość, człowieczeństwo i miłość są realne, możliwe do uchwycenia, jeśli tylko otworzymy drzwi oczu i serca. Urodziłem się w Warszawie, gdzie ziemia pachniała, chlebem, rosą i nadzieją. Tam nauczyłem się patrzeć, słuchać deszczu, wiatru i śpiewu ptaków. Tam odkryłem Boga w drobnych gestach ludzi.Wojna przyszła jak cień, ciężki i cichy,zabrała młodość, wyniosła nad przepaść. Nauczyła mnie, że cierpienie nie niszczy,że w bólu i strachu można odnaleźć światło,że w każdej łzie i w każdym strachu kryje się ziarno istnienia. Zostałem księdzem, aby słuchać, aby towarzyszyć,aby wskazywać, że Bóg jest w każdym drobnym uśmiechu,w każdej dłoni podanej w potrzebie,w cichym spojrzeniu i prostym geście dobroci.Pisałem wiersze, bo słowa były moimi skrzydłami. Codzienność kryje nieskończoność: w kropli rosy, w pohukiwaniu sowy,w dłoni przyjaciela, w uśmiechu dziecka.Moje wiersze są jak okna do serca, do nieba, do ludzi. Radość, dobro, przebaczenie, miłość i nadzieja – oto wartości, które niosłem w każdym słowie, w każdym wierszu.Nie szukałem chwały ani sławy,tylko prostoty życia i prawdy o człowieku. Patrzyłem na ziemską drogę jak na obraz malowany codziennością. Każdy szczegół był kolorem, każdy gest – pociągnięciem pędzla. Obie Wojny Światowe, głód, strach, rozstania – przeszły przeze mnie, ucząc, że miłość i dobro mają moc większą niż lęk i przemoc, że w człowieku zawsze tkwi ziarno światła, nawet jeśli czasem ukryte.Uczyłem się przebaczać, by serce nie stało się ciężarem,i kochać, choć świat bywał niesprawiedliwy i bezwzględny.Powtarzam sobie: zobacz dobro.Podaj dłoń.Uśmiechnij się. Przebacz. Ciesz się każdym datowanym porankiem. Zostałem księdzem i poetą – dwiema twarzami tej samej drogi. Kapłaństwo uczyło mnie słuchać, poezja – mówić.Nie szukałem wielkich słów ani sławy,tylko prawdy, dobra i piękna w zwykłych gestach. Dziś wiem, że życie jest wierszem, którego nigdy nie skończę.Każda łza, każdy śmiech, każdy gest – to wers w wielkim poemacie świata.Nie jestem bohaterem, nie jestem mędrcem – jestem człowiekiem,który stara się dostrzegać cud w prozie dnia,który chce mówić o Bogu prostymi słowami,który pragnie, by dobro i miłość przetrwały w trzewiach ludzi. A ja, Jan Twardowski, jestem tylko małym wierszem. w wielkim poemacie życia.I choć przemijam, słowa zostają – ciche, proste, prawdziwe,aby każdy mógł znaleźć w nich iskierkę nadziei, dobro i miłość,które ratują człowieka od egzystencjalnej samotności i nicości.